Historyczno-książkowy wrzesień

Mamy już początek października, więc czas na kolejne czytelnicze podsumowanie ubiegłego miesiąca. Wrzesień upłynął pod znakiem fikcji, a tłem opowieści (poza jedną) była II wojna światowa. Mój wynik, to ponownie cztery książki.

Monica Hesse, "Dziewczyna w niebieskim płaszczu"

Okupowana Holandia, rok 1943. 19-letnia Hanneke handluje towarami na czarnym rynku, choć sama woli nazywać siebie znalazcą. Pewnego razu otrzymuje od stałej klientki nietypowe zlecenie – jej zadaniem jest odnalezienie Mirjam, Żydówki, która pewnego dnia zniknęła z domu ukrywającej ją kobiety.

Fabuła tego młodzieżowego thrillera płynie początkowo dość wolno. Wbrew sugerowanemu gatunkowi przez większość książki nie czuć napięcia. Obraz okupacji przedstawiony jest raczej pobieżnie i w uproszczony sposób. Oczywiście, że Holandia to nie Polska, ale gdyby nie kilka elementów przedstawionego świata i opis z okładki czytelnik nawet nie zauważyłby, że akcja ma miejsce w czasie wojny. Nie czułam wojennego klimatu i atmosfery niebezpieczeństwa. Główny wątek rozwija się w drugiej połowie książki ale już szybciej domyślałam się, że coś w śledztwie Hanneke "nie gra". Zwrot akcji był dość ciekawy, choć nie całkowicie zaskakujący i pojawił się zbyt późno. Całość wyszła raczej przeciętnie.

Eoin Dempsey, "Biała róża, czarny las"

Grudzień 1943 r. Gdzieś w lasach Schwarzwaldu w letnim domku mieszka samotnie Franka Gerber. Pewnego dnia znajduje leżącego w śniegu nieprzytomnego lotnika w mundurze Luftwaffe. Nie chcąc zostawiać mężczyzny na pewną śmierć, zabiera go do ustronnego rodzinnego domku, pomimo nienawiści do reżimu, którego przedstawicielem jest nieznajomy. Ale kiedy lotnik okazuje się kimś innym, niż się wydaje, Franka rozpoczyna wyścig z czasem, by rozwikłać tajemnicę jego prawdziwej tożsamości. 

Początek był dość obiecujący i czytało mi się całkiem nieźle. Fabuła nie należy do skomplikowanych i czasami właśnie w prostocie tkwi urok, ale nie tym razem. Odniosłam wrażenie, że ta powieść jest raczej dla niewymagających czytelników. Bohaterom wszystko przychodziło zbyt łatwo. Dodatkowo raziły mnie pojawiające się coraz częściej głupotki fabularne i co gorsza historyczne. Zakończenie przewidywalne i rodem z przeciętnego romansu. 

Malwina Ferenz, "Brulion"

Marzec 1936 roku. Moritz Stille przyjeżdża do Breslau jako korespondent znanej szwajcarskiej gazety. Poznaje piękną Ingrid Beaucourt, sekretarkę zastępcy szefa wrocławskiego gestapo. Dziennikarz od początku wyczuwa, że dziewczyna skrywa jakiś sekret. Tymczasem sytuacja się komplikuje. Wobec Żydów wprowadzane są coraz to nowe restrykcje. Nasilają się represje i aresztowania, a z otoczenia Moritza zaczynają znikać znane mu osoby. Jak w wojennej zawierusze zachowa się dziennikarz? Po czyjej stronie stanie?

Drugie spotkanie z twórczością polskiej autorki należało do mniej udanych. Większość książki to zapiski z tytułowego brulionu - dziennika pisanego przez głównego bohatera. Niestety nie wciągnęły mnie, a nawet się dłużyły. Napisane były w płaski i mało angażujący sposób, mimo narastającej wokół bohatera atmosfery zła i niebezpieczeństwa. Kreacja historyczna Breslau z lat 30. była całkiem dobra, zresztą autorka sięgnęła do źródeł, które na końcu umieściła (a podanie ich  nie jest takie częste w powieściach historycznych).  W odbiorze całości wszystko wyszło jednak nijakie i nie budzące we mnie żadnych emocji. 

Marek Harny, "Sny wojenne"

Magdalena – od czasu, kiedy nabrała podejrzeń, że może być córką hitlerowskiego oprawcy, kata jej rodzinnego miasta – nie może znaleźć spokoju. Myśl ta nie opuszcza jej przez długie lata, odbierając radość i komplikując życie. Gdy rozpoczyna się jego proces, nie zastanawia się, bez wahania decyduje się wziąć w nim udział, także w poszukiwaniu matki, która opuściła ją przed laty. 

Na koniec wpisu i miesiąca dobra powieść. Sprawnie napisana, wciągająca historia o odkrywaniu tajemnic i konsekwencjach wyborów z przeszłości. Narracja biegnie dwutorowo, mamy wątek Magdaleny rozgrywający się w połowie lat 60 i drugi - jej matki w latach 40. Mimo tego rozbicia fabuły powieść od początku jest spójna a w momencie gdy oba wątki zaczynają się zazębiać staje się jeszcze bardziej intrygująca. Postacie bardzo ludzkie, prawdziwe, z ciagnącym się za nimi cieniem przeszłości. W książce nie doświadczymy jakiegoś bohaterstwa, raczej ponury, duszny klimat tamtych czasów (niezależnie o jakich mówimy), który bardzo mi odpowiadał i dopełniał całość.